Powrót jedwabiu

Jedwab Bourette z Campolmi podbił moje serce już w ubiegłym roku. Zrobiłam z niego luźną bluzkę dla siebie i męski, letni sweterek dla mojego nie-męża. Włóczka ta, w kolorze granatowym, wzbudziła dyskusje na temat jej jakości, bo od pierwszych dziewiarek, które ją kupiły, poszła w świat informacja, że farbuje. Kompletnie tym nie zrażona, ową granatową kupiłam i choć faktycznie farbowała mi ręce okrutnie, przerobiłam na bluzkę, którą baaaardzo polubiłam. Po wypraniu nie farbuje nic a nic. A włóczkę jako taką uważam za znakomitą na takie właśnie letnie sweterko-bluzeczki. Nie ma połysku, nadaje się więc na praktycznie każdą okazję, jest przewiewna i bardzo miła w dotyku.

Dane techniczne:
włoczka - Bourette Campolmi - 1 niecała cewka.
druty - HH 2.75
wzór - z głowy, na okrągło, od góry, bardzo telewizyjna, bo to prawie same oczka prawe. No troszkę elementów francuzem, żeby całkiem nudno nie było.

A propos włóczki, która farbuje. Doszłam do wniosku, że granatowy jest chyba kolorem, który najtrudniej się utrwala, bo włóczki w tym właśnie kolorze najczęściej brudzą ręce w trakcie robienia. Nie mam zupełnie własnych doświadczeń w farbowaniu, ale tak mi jakoś wychodzi.

Bardzo dziękuję za wszystkie miłe słowa, jakimi mnie pocieszałyście po mojej stracie. W domu pusto jakoś.

Męska rzecz

Wśród koleżanek dziewiarek hasło "robię męski sweter na drutach 2,5" wzbudzało szacunek, zwłaszcza kiedy dodawałam, że mężczyzna ma ponad 190 cm wzrostu i zażyczył sobie sweterek z długim rękawem z jedwabiu... "Bo miły, nie gryzie". No pewnie, że nie gryzie. Ja gryzę po przerobieniu tylu oczek!

Sweterek miał być prosty, lekko dopasowany i z niezbyt głębokim wycięciem pod szyję. Jest tak, jaki miał być. Taki jedwabny T-shirt z długim rękawem. Po próbach i testach został zaakceptowany, a Wielki Zamawiający zgodził się pokazać. Był cierpliwy, dziękuję!

Dane techniczne:

Wzór - bez wzoru, z głowy, czyli z niczego. Przód i tył w kawałkach, zszywane. Ramiona i podkrój pod szyją kształtowane rzędami skróconymi. Rękawy dorabiane od góry i zszywane.

Włóczka - ukochany przeze mnie jedwab Bourette Campolmi, kolor khaki. Troszkę więcej niż jedna cewka. Włóczka jest świetna nie tylko w robieniu, ale i w noszeniu. W sumie przerobiłam jej sporo, biorąc pod uwagę wcześniejszą moją oversizową bluzkę. To właśnie pod jej wpływem, a raczej za jej dotknięciem jak czarodziejską różdżką, Wielki Zamawiający został Wielkim Zamawiającym. A trzeba wiedzieć, że wcześniej nie chciał nigdy, żeby coś mu wydziergać. Myślę, że to bardzo dobra rekomendacja :)

Druty Addi 2,5.

Ostatnie dwa weekendy miałam pracowite, bo najpierw było spotkanie dziewiarek comiesięczne, a tydzień później pierwsze nocne dzierganie. Siedziałyśmy do 1.15, więc się udało! Jak zwykle czas mijał szybko i przyjemnie na pogaduszkach, śmiechu było dużo. Stałe grono dopisało, ale cieszę się też z nowych sympatycznych twarzy.

Ale niedziele były jak na złość mało pogodne, więc zupełnie nie miałam kiedy zdjęć zrobić i pochwalić się moimi ostatnimi wytworami. Przede wszystkim bardzo chciałam pokazać oversizową bluzkę z jedwabiu bourette Campolmi. Jestem fanką tej włóczki od kiedy ją zobaczyłam. Kolor khaki był pierwszym, który przypadł mi do gustu, więc kupiłam go już przy pierwszej dostawie. Wybrany wzór pochłonął mi calutki motek i co gorsza zabrakło troszkę. Bo to baaaardzo szeroka jest bluzka. Ponieważ jedwab rozszedł się w oka mgnieniu musiałam czekać na kolejną dostawę i niestety minimalnie różnił się kolor. Postanowiłam zrobić z tego atut i górą zrobiłam paseczki. Są prawie niewidoczne, pewnie gdybym nie powiedziała, to niewiele osób by to zauważyło.

Cały czas miałam w pamięci bursztyny, które bardzo moim zdaniem do niej pasują.

Siedząc na swojej sklepowej czerwonej kanapie, wypatrzyłam Noro Taiyo Sock c. 28, w idealnie pasujących kolorach. No musiałam zrobić szal...

Dane techniczne:

Wzór: Cerulean Kim Hargreaves

Włóczka: jedwab Bourette Campolmi, trochę ponad 200 g

Druty: HH 2,5 

Szal

Wzór: z głowy, czyli z niczego :)

Włóczka: Noro Taiyo Sock c. 28 - 1 motek

Druty: HH 5

W ramach spaceru wybraliśmy się na Ostrów Tumski, od którego mieszkam rzut beretem. Robiliśmy zdjęcia pod katedrą, jak prawdziwi turyści :)

Okazało się, że mój partner nie był nigdy na wieży katedry wrocławskiej. Pomijam milczeniem fakt, że mieszkał jakieś 200 metrów od niej... No to poszliśmy. Na wieżę wjeżdża się na szczęście widną, bo na wieżę kościoła św. Elżbiety musiałam się wspinać.

Z wieży roztacza się widok na Wrocław. Udało mi się zrobić taką panoramę, więc się dzielę z tymi, którzy jeszcze tu nie byli. Na zachętę!

Patrząc dziś na to spokojne miejsce trudno wyobrazić sobie, że kipiało kiedyś życiem. Dziś na Ostrowiu Tumskim spotyka się głównie turystów. Cieszy fakt, że kamienice pięknieją, są sukcesywnie odnawiane. W XVI w. oprócz budowli sakralnych, znajdowało się tu 30 rezydencji i 60 domów mieszkalnych. Ostrów Tumski posiadał niegdyś swój własny szpital i szkoły, własną winiarnię oraz trzy piwiarnie, własną karczmę, cegielnię, liczne łaźnie. Na wyspie znajdowało się osobne więzienie dla skazanych przez sąd biskupi oraz osobne dla podsądnych sądu kapitulnego. Ciekawostką jest fakt, że na Ostrowiu Tumskim znajdowali schronienie przestępcy, których nie dosięgały tu sądy miejskie.

Aż do roku 1810 Ostrów Tumski podlegał jurysdykcji kościelnej, obowiązywało prawo, by przed przekroczeniem Mostu Tumskiego stanowiącego granicę między częścią świecką i państwem kościelnym, każda osoba świecka zdjęła nakrycie głowy przed wejściem na most. Dotyczyło to prawo także głów koronowanych. Obecnie istniejący most pochodzi z XIX w, znajduje się w miejscu przeprawy istniejącej od początków miasta. Od kilku lat na moście wieszają kłódki zakochani. Legenda głosi, że aby spotkać miłość swego życia trzeba najpierw pogłaskać głowę lwa znajdującego się przy katedrze, a później przespacerować się właśnie Mostem Tumskim.

Po spacerze chwila odpoczynku na zielonej trawce się przydała...