W czasie ostatniego spotkania dziewiarek w końcu pokazałam SKOŃCZONĄ spódnicę wykonaną wg wzoru Tiny Whitmore, Lanesplitter. Chciałam ją zrobić od dawna, tj. od momentu powrotu do dziergania rok temu. Oryginał jest wykonany z Noro, więc cena mnie skutecznie odstraszała. Ale na którymś ze spotkań zobaczyłam spódnicę robioną wg tego wzoru z włóczek skarpetkowych przez Dobranoc. Postanowiłam zrobić swoją wersję i wyszła znakomicie, że tak powiem nieskromnie bardzo. Robiłam ją z włóczek Fabel (czarna) i Delight (turkusy, fiolety) Dropsa na drutach KP 2,5.
Nie mam jeszcze zdjęć skończonej, więc pokazuję z etapu dokończone-ale niezupełnie, czyli ze spotkania 2 miesiące temu. Chciałam pokazać kolory.
 |
| zdjęcie ze strony e-dziewiarka.pl |
Zobowiązałam się koleżance Kasi, że wyjaśnię dokładnie jak się taką spódnicę robi.
Jeśli robimy spódnicę z dwóch kolorów lub rodzajów włóczek, to trzeba ustalić, który ma być "na wierzchu" czyli po prawej stronie spódnicy widać to jako oczka lewe (u mnie czarne), a który pod spodem - widoczne jakby u dołu oczka prawe (u mnie kolorowe).
Zaczynamy od nabrania na druty 4 oczek włóczkę kolorową.
Następnie robimy jeden rząd oczkami prawymi i jeden lewymi.
W kolejnym rzędzie zaczynamy dodawać w co drugim rzędzie (czyli zawsze na prawej stronie robótki) po jednym oczku zaraz po pierwszym i w przedostatnim. W oryginale jest dodawane w pierwszym i ostatnim, ale ja wolałam robić po swojemu. Oczka dodajemy sposobem kfb - knit front and back. Wiem, że Kasia robi tak jak i ja oczka lewe po rosyjsku, więc jeśli ktoś jeszcze tak robi :), zanim dołoży oczko sposobem kfb, musi sobie to oczko odpowiednio ułożyć/odwrócić na drucie tj. tak, żeby leżało faktycznie na prawo. Inaczej kfb będzie ciężko zrobić.
Niezależnie od tego, że trzeba pamiętać by zawsze na prawej stronie robótki dokładać te oczka - jedno oczko na początku i jedno na końcu robótki, trzeba jeszcze pamiętać o zmianie nitek. Zaczęliśmy nitką kolorową - pamiętamy - 1 rząd oczka prawe, 2 lewe.
W 3 rzędzie włączamy nitkę czarną i przerabiamy rząd oczkami prawymi,
4 rz. dalej nitką czarną, ale uwaga nadal oczka prawe,
5 rz. nitka kolorowa - oczka prawe,
6 rz. nitka kolorowa - oczka lewe,
7 rz nitka czarna - oczka prawe,
8 rz. nitka czarna - oczka prawe itd, itd.
Dodajemy oczka po obu stronach tak długo, aż prawy brzeg robótki będzie tak długi, jak chcemy, żeby była długa nasza spódnica.
Kiedy już to osiągniemy, zaczynamy odejmować po jednym oczku na prawym brzegu robótki (czyli za pierwszym oczkiem na prawej stronie robótki), ale nadal dodajemy w tym przedostatnim.
Robimy to tak długo, aż lewy brzeg robótki będzie tak długi, by być "obwodem bioder" naszej spódnicy.
W tym momencie gubimy 2 i ostatnie oczko. Sposób proszę sobie dobrać, jaki odpowiada. W oryginale jest ssk, ale jak ktoś robi lewe po rosyjsku, to wygodniej mu będzie k2tog.
Z tego wychodzi nam prostokąt, który wygląda mniej więcej tak:
Boki zszywamy i na górze spódniczki dorabiamy tunel na gumkę, dowolną techniką. Ja robiłam prawym i żeby się dobrze zginało na odpowiedniej wysokości zrobiłam rządek lewych i znów tyle samo prawych, zakończyłam i przyszyłam. Mam nadzieję, że wszystko jasne, a jak nie to pytać proszę.
 |
| Z powagą dużą i skupieniem tłumaczę Kasi, jak zacząć spódnicę :) Zdjęcie pochodzi ze strony e-dziewiarka.pl |
Jestem z efektu bardzo zadowolona! Jak będzie ładna pogoda, to może zrobię jakieś zdjęcia w plenerze i zademonstruję na sobie :)
EDIT:
Po wielu pytaniach kierowanych do mnie drogą mailową lub pytaniami w tzw. "okienku" na e-dziewiarce, odpowiadam - na spódnicę w rozmiarze 38-40 zużyłam około 2 motków Delighta i 2 motków Fabela. Nie pamiętam czy coś mi zostało, albo czy minimalnie musiałam dodać. Niestety nie zapisałam... Teraz już staram się od razu podawać niezbędne ilości, ale ponieważ moje udziergi powstają czasami w "męczarniach", tzn. robię-odkładam-robię-odkładam-robię, to efekt jest taki, że w końcu nie pamiętam ile czego poszło. W tym przypadku robótka została przystopowana na jakiś czas brakiem Delighta w potrzebnym kolorze. Acha, robiłam na drutach 2,5.
Swoją drogą, lubię jak do mnie piszecie!
